Կեանք մը իր հանգրուաններով ու խոհերով

“Ստեփան Փանոսեան իմաստով մը մանրանկարիչն է համագիւղացի քեսապցիներուն․ կեանք մը որ կը յատկանիշուի իր չարքաշ եւ աննկուն կամքովը, իր իտեալապաշտութեամբ եւ իր տոկուն նկարագրով։ Փանոսեան ստեղծագործ ուժականութեամբ օժտուած գրող է, մանաւանդ երբ իր ծննդավայր Քեսապի եւ Մայր Հայաստանի մասին կը գրէ։ Պատմելու հաճելի կերպ մը ունի։ Յուզական երանգ մը ունին իր կարճ պատմուածքները, համեմուած վկայութիւններով եւ խորհրդածութիւններով։ Որոնումի եւ թռիչքի բնատուր հակումը նշմարելի է իր արձակին մէջ։ Իր արձակը գեղեցիկ, ջերմաշունչ եւ հողարդական է”։   (Վեր․ Տոքթ․ Վահան Յ․ Թութիկեան)

“Գիրքը կարդացւում է չթուլացող հետաքրքրութեամբ եւ ընթերցողին միանգամից յափշտակում է Փանոսեանի Յուշագրքի խիզախ անկեղծութիւնը։ Համոզւում ես, որ նրա կեանքի բոլոր հանգրուանները եղել են իմաստաւոր եւ օրինակելի, յատկապէս պատանիների եւ երիտասարդութեան համար, սակայն ամէն ընթերցող կարող է դասեր քաղել ո՜չ միայն անհատական բարոյակարգի իմաստով, այլեւ ազգային ամբողջական պատմութեան առումով”։   (Աշոտ Պետրոսեան)