Հավատ արցախի

ԿԵՍՕՐ

Ձեռքերից վրա և ափերից մեջ՝ բացված սպիներ

և ըմբոստ հուշեր,

որ մնացել են քանդված բակերում,

հոգնած հայացքիս սալերը լիզող երկունքի ճիչեր․

Ես այս ցավերից՝ էլ տառապելու ցանկություն չունեմ։

Ո՞րն է իմ մեղքը,

որ արյանս հետ խառնված են սերմեր պտղավորվող,

որ ոտքերիս տակ հողն է բաբախում,

որ դարեր ի վեր ոչ մի տիրակալ

չի կարողացել լեզուս շղթայել։

․․․