Պատմություն

Միջնադարյան հայ մատենագրության ականավոր դեմքերից մեկն է Արիստակես Լաստիվերցին, որը հանդես է եկել հայ ժողովրդի պատմության փոթորկահույզ մի ժամանակաշրջանում (11-րդ դար)։

Լաստիվերցին իր «Պատմությունը» սկսում է Տայքի Դավիթ կյուրապաղատի մահից հետո՝ 1001 թվից, ավարտում է 1072 թվականով՝ Ալփասլանի մահով: 

Լաստիվերցի պատմագիրը մեկեաս չի ունեցել, ինչպես նախորդ մի քանի պատմագիրները: Նրա «Պատմությունը» գրվել է իր իսկ նախաձեռնությանբ: Այդ առիթով կա հեղինակի անկեղծ խոստովանությունը. «Եւ արդ ո՛չ է պարտ անհաս եւ անձեռնարկելի իրաց պատմօղ լինել, կամ ընդ գրով արկանել, զորոց ոչ այլոց աշխատութիւն տուեալ մեզ, եւ ոչ յումեքէ պահանջեցաւ ի մէնջ, եւ ոչ մեք կարօղ եմք ձեռն արկանել, վասն այնորիկ բազում ինչ հարկաւր պատմութեանց որ ընդ սոքօք են՝ անտէս արարաք, այլոց թողլով ճարտարաց եւ հարուստ մտաց, զի թերեւս պահանջեսցէ ոք ի նոցանէ»։