Մարդկային կատակերգութիւն

Այս վէպը Թագուհի Սարոյեանին համար է

Այսքան երկար ժամանակ առի ես գրելու վէպ մը յատկապէս քեզ համար, որովհետեւ կ՛ուզէի որ ան ըլլար առանձնապէս յաջող վէպ մը, լաւագոյնը, զոր ես կրնայի գրել երբեք։ Եւ այժմ, վերջապէս, ահա՜ գրած եմ զայն, թէեւ քիչ մը աճապարանքով։ Կրնայի տակաւին սպասել քիչ մը, բայց քանի որ կարելի չէ ըսել, թէ վաղը ի՜նչ կը պատահի եւ կամ ի՜նչ շնորհք ու տրամադրութիւն կը մնայ իմ մէջ այս ամէնէն ետք, շտապեցի քիչ մը եւ գրեցի՝ ապաւինած իմ այժմեան շնորհքին ու տրամադրութեան։