Պարապ էջեր

“Եկայ, ըսաւ, կարօտս առնելու”։ Յուլիսեան առաւօտ մըն էր․ ներս չմտած, ըստ իր սովորութեան, դուռը բախելու տեղ “քերած” էր։ Գուշակած էինք արդէն թէ երկար բացակայութենէ մը ետք Առլեն խմբագրատում կու գար՝ կարօտը առնելու։ Վերջին այցելութիւնն էր այդ․ այլեւս երբեք պիտի չգար։ Քանի մը օր ետք կինը պիտի հեռաձայնէր՝ կարճ, - “Arlen, c'est fini”։ Այսքան։