Ովասիս (արձակ եւ ոտանաւոր)

Կցկտուր և անկապակից գրուածներու հաւաքածոյ մը գոյութեան իրաւունք պիտի չունենար գուցէ։ Այս հեռաւոր անապատի հորիզոնին վրայ մեծ յեղաշրջումներու կրկներեւոյթը ինկաւ զգայամոլ հոգիիս վերև։ Ռուսօ-ճաբոնական պատերազմ, Համիտի անկում, Պալքանեան բաղխում, և համաշխարհային փլուզում, յաջորդեցին իրարու քսաներորդ դարու առաջին քսանամեակին ու խռովեցին էութիւնս։

Ու երբ տասնևեօթը տարիներու ինքնակամ աքսորանքէս ձեռբազատ, հին անցեալի իտէալով հրատոչոր, պիտի ուղղեմ դողդոջուն քայլերս դէպի հիւրընկալ ափունքը մեր հեռաւոր հայրենեաց, վերաշինել փորձելու համար մայրենի երդիքը, կը մտածեմ հետս տանիլ այս դալկահար թերթերը, արմաւենիի քանի մը դողացող ոստեր, որոնց մէջէն անծանօթ ովկիանի մը կոհակներուն հեւքերը ողբալով անցան։