Կրակը կողքիս

Որպէսզի չմոռնամ զանոնք վերջի պահուն, մահիճիս քովի ցայգասեղանին վրայ շարեցի թղթապանակս, արեւի ակնոցներս եւ սպիտակ թաշկինակ մը, որ կէտ-կիտուած էր կապոյտ սիսեռներով։ Ձեռքէս տակաւին առկախ կը մնար ոտնամաններէս մէկը, երբ ներքին հեռախօսը հնչեց․

-Ալօ՜, ըսաւ դռնապանը, հոս պարտէզի աւագ դուռն է։

-Ալօ՜, ըսի, դո՞ւն ես, աւագ դուռ։ Տեղէդ մի՜ շարժիր, ես շուտով կուգամ։

Ոտնամանս հագայ սուլելով։ Յետոյ իջայ գրասենեակ, երկու յարկ վար, հրաժեշտի համբոյրս տալու համար բարեկամուհիիս, Ժինէթին, որ միաժամանակ իմ գործակիցս է։