Արեւաբար

Վարանդը (Ս․ Քիւրքչեան) յանգի ու վանկի, չափի ու ձեւի բանաստեղծ չէ։ Իր լոյս ընծայած ժողովածուներում ունի հոյակապ պոռթկումներ, ուր սանձարձակ կերպով փշրել է Լիրիկային ճնշող պատնէշները։ Միաժամանակ լինելով վրձինի փայլուն նկարիչ, իր բանաստեղծութիւնների մէջ շեշտւած կերպով նկատելի են գոյների, ֆորմի ու պատկերների կնիք։

Անկեղծ ու համեստ է իր գործերում, բայց գիտէ յուզւել եւ յուզել։ Իր գրչի մէջ Հային եւ Հայրենիքին զուգընթաց՝ քայլում է Մարդն ու Մարդկայինը, իր բովանդակ վերիվայրումներով։ Իր սրտում տիրապետողն է հաւատքն ու սէրը, անհունի կապոյտի պէս։