Երկու լոյս

Մարդը բնատուր տենչ մը ունի զինք շրջապատող բնութեան գաղտնիքներուն թափանցելու։

Նախամարդը, իր սահմանափակ մտահորիզոնի եւ գիտելիքներու հետեւանքով բնազդային ճիգ մը ունեցած է բնութեան վտանգներուն դէմ ինքնապաշպանուելու, եւ կամ որոնելու՝ մահուան սպառնալիքը ունեցող երեւոյթներուն պատճառը։ 

Նախամարդուն համար կրօնքը ուրիշ բան չէր, եթէ ոչ ձգտում մը՝ պատճառին հետ յարաբերութեան մէջ մտնելով անոր զայրոյթը մեղմելու եւ կամ անոր շնորհներուն արժանանալու ցանկութիւն մը։ Իսկ պաշտամունքը՝ կրօնական զգացումի արտայայտութիւն։