Դէպի Էջմիածին․ երթուդարձի նօթեր

«Դէպի Էջմիածին երթուդարձի նօթեր»-ը հետաքրքիր հուշագրություն է։ Ազատեանը, ի թիվս այլնի, գրում է նաեւ տարբեր մշակութային միջոցառումների իր տպավորությունների մասին, մասնավորապես անդրադառնում է Շարա Տալյանի ելույթին՝ նրան որակելով որպես «արդի Շահմուրատեան», հիացմունքով է խոսում «Կոմիտաս» քառյակի, Հայկանուշ Դանիելյանի, Թաթուլ Ալթունյանի եւ այլոց մասին։ 

Անդրադարձ կա Ավետիք Իսահակյանի հետ հանդիպմանը, ում որակում է «տաղանդաւոր քերթող»։ Հիշում է, թե ինչպես է զրույցի ժամանակ Իսահակյանն ասել, որ պատերազմի ընթացքին լիրիկականը զորացել է, եւ սերն ու բնությունը դարձել են ներշնչման աղբյուր, մինչդեռ նախկինում դրանց փոխարեն աշխատանքին ու կոլտնտեսային նվաճումներին նվիրված բանաստեղծություններն էին գերակշռում։